*****ΜΕΛΕΤΗ*****Η τραπεζική πραγματικότητα του δανείου σε Ελβετικό Φράγκο [Γκλαβοπούλου Ξ.]
Μία Τράπεζα, είναι αδιανόητο, ενεργώντας με επαγγελματική ευσυνειδησία να προτείνει σε έναν απλό πολίτη να αναλαμβάνει συναλλαγματικό κίνδυνο για δεκαετίες αποκρύπτοντας ουσιώδεις πληροφορίες και προχωρώντας σε παραλείψεις που, ο μέσος καταναλωτής, αν τις γνώριζε, δεν θα προέβαινε στην απόφαση αυτής της συναλλαγής.
Η παραπλανητική άποψη που εκστόμιζαν στελέχη τραπεζών «ότι το ελβετικό φράγκο είναι νόμισμα που χαρακτηρίζεται από μικρές διακυμάνσεις στην ισοτιμία του» μόνο σοβαρές δεν μπορούν να αξιολογηθούν. Κανένας σοβαρός αναλυτής δεν προτείνει έκθεση σε μακροπρόθεσμο κίνδυνο σε οποιοδήποτε ξένο νόμισμα. Πιθανότατα να ενδείκνυται σε επιχειρηματίες που έχουν συναλλαγές με το συγκεκριμένο νόμισμα αλλά και πάλι αυτές χρονικά δεν μπορούν να διαρκούν πάνω από ένα έτος εκτός και αν υπάρχει αντιστάθμιση του συναλλαγματικού κινδύνου.
Συνεπώς η Τράπεζα ακολουθώντας τις αξιολογήσεις διεθνών οίκων, γνωρίζοντας ότι η εξωτερική αξία του ελβετικού φράγκου έναντι του ευρώ βρισκόταν το 2006 και το 2007 στον πυθμένα προσδοκά μια περαιτέρω ενίσχυση του ελβετικού φράγκου έναντι του ευρώ.
Οι Τράπεζες όταν αγόρασαν ελβετικά φράγκα με τεράστια ομολογιακά δάνεια αντιστάθμισαν αποτελεσματικά τον συναλλαγματικό κίνδυνο με πιστωτικά παράγωγα «κλειδώνοντας» την ισοτιμία κατά τον χρόνο εκταμίευσης των δανείων (1,60 περίπου).
Το αυξημένο κόστος που έχει η Τράπεζα από την ασφάλιση των δικών της συναλλαγματικών κινδύνων μέσω παραγώγων, το αποσβένει με την μη αντιστάθμιση που δεν έχει δώσει στον πελάτη της. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για την Τράπεζα εφόσον δεν αντιστάθμισε το συναλλαγματικό κίνδυνο του πελάτη της, σε μια δεδομένη (αναμενόμενη) ισοτιμία κατά του οφειλέτη, η Τράπεζα θα ωφεληθεί πολλαπλώς.
Ο δανειολήπτης θα κληθεί να πληρώσει το ελβετικό (έφτασε 25% επάνω) ένα αυξημένο ελβετικό που θα καλύψει το δικό της αυξημένο κόστος από την ασφάλιση και θα βγάλει επιπλέον κέρδη πολύ υψηλά διότι η ίδια η Tράπεζα ασφαλιζόμενη μέσω παραγώγων δεν θα πληρώσει παραπάνω από αυτό που συμφωνήθηκε. Συνεπώς η άποψη ότι η Τράπεζα έχει σαν κέρδος μόνο τους τόκους στα συγκεκριμένα στεγαστικά δεν ευσταθεί διότι αν ήταν έτσι, ποιος ο λόγος να μην δώσουν δάνειο σε ευρώ στους δανειολήπτες, όπου ή Τράπεζα έχει μεγαλύτερα επιτοκιακά περιθώρια κέρδους από το Euribor?
Επίσης δεν ευσταθεί η άποψη των στελεχών των Τραπεζών που ισχυρίζονται ότι αντίστοιχα έχουν υποστεί ζημίες και οι ίδιες οι Τράπεζες από τον συναλλαγματικό κίνδυνο CHF/EURO.
Η Τράπεζα της Ελλάδος και η Ευρωπαική Κοινότητα υποχρεώνουν τα πιστωτικά ιδρύματα να προβαίνουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ σε ασφάλιση επιτοκιακού και συναλλαγματικού κινδύνου.
Στην περίπτωση που είχαν και τα πιστωτικά ιδρύματα ζημίες από συναλλαγματικές ισοτιμίες θα έπρεπε να πληροφορήσουν το επενδυτικό κοινό τους μέσω ανακοινώσεων και εκθέσεων επί των οικονομικών τους, που υποχρεούνται ανά τρίμηνο εφόσον η μετοχή τους είναι διαπραγματεύσιμη στο Χρηματιστήριο. Γνωρίζουν οι μέτοχοι ότι υπάρχουν ζημίες από συναλλαγματικές ισοτιμίες δανείων σε ελβετικό φράγκο? Η απάντηση είναι όχι.
Δεν προκύπτει σίγουρα ζημία διότι σε κάποια οικονομική έκθεση της Τράπεζας από το 2008 έως σήμερα δεν αναφερόταν. Από την ύπαρξη των υφισταμένων κερδών ενδεχόμενα ένα μέρος να είναι από τα συγκεκριμένα προϊόντα.
Ακόμη και επισφαλή να γίνουν τα συγκεκριμένα δάνεια είναι καλυμμένα 100% με ενυπόθηκη εξασφάλιση, γεγονός που σηματοδοτεί την άμεση ρευστότητα της Τράπεζας με το εκπλειστηρίασμα ή την επικερδή διαπραγμάτευσή του συγκεκριμένου δανείου σε διεθνή funds.
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν ενημέρωσαν και δεν έδωσαν στους πελάτες τους αντιστάθμιση κινδύνου. Η Κερδοσκοπία για την Τράπεζα που ήταν αναμενόμενη και προσδοκώμενη.
