Βεβαίως ο δανειολήπτης διατηρεί την ευθύνη και επωμίζεται των συνεπειών της υπογραφής του σε κάθε συναλλαγή της οποίας οι όροι είναι σύννομοι με την υπάρχουσα νομοθεσία.

Οι ανώνυμες τραπεζικές εταιρείες ασκούν κατεξοχή εμπορική δραστηριότητα με συναλλασσόμενο, τον καταναλωτή – δανειολήπτη. Επομένως η συναλλαγή των δύο μερών υπόκειται σε εξασφαλιστική νομοθεσία για τον καταναλωτή- δανειολήπτη στην οποία θα αναφερθούμε παρακάτω.

Όταν η υπάλληλος της εισπρακτικής προσπαθεί να σας τρομοκρατήσει με ..περισπούδαστο νομικό ύφος: «υπάρχει σύμβαση και την έχετε υπογράψει !» (έτσι της έχουν πει να λέει), αγνοεί παντελώς ότι το κύρος των προδιατυπωμένων Γενικών Όρων των Συναλλαγών που εμπεριέχονται σε κάθε δανειακή σύμβαση με βάση την 1219/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου, ελέγχεται επί της ουσίας στα δικαστήρια.

Επομένως θεωρούμε ότι τελείως παραπλανητικώς και καταχρηστικώς κατάρτισαν οι τράπεζες τις συμβάσεις χορήγησης στεγαστικών δανείων σε chf και για τον λόγο αυτό, σύμφωνα και με τα παρακάτω, πρέπει αυτές οι συμβάσεις να τροποποιηθούν, άλλως ακυρωθούν.

Επίσης πάσχει βαρύτατα το πλαίσιο προσυμβατικής-στην ουσία προσχηματικής ενημέρωσης (αν υπήρξε),ακόμα και στις ελάχιστες περιπτώσεις όπου ο υπάλληλος του υποκαταστήματος ήταν υπεύθυνος και «ενημερωμένος» στα πλαίσια της πολιτικής που η τράπεζα είχε καταστρώσει για να δοθούν τα δάνεια αυτά. Οι υπάλληλοι ενεργούντες κατ' εντολήν και για λογαριασμό της τράπεζάς τους, επιβεβαίωναν τους δανειολήπτες ότι πρόκειται για ενέργεια απόλυτα ενδεικνυόμενη και συμφέρουσα. Σ΄αυτό το συμπέρασμα οδηγούμαστε από τις μαρτυρίες-καταγγελίες των μελών του συλλόγου.

Αυτό που κατανοούσε ο δανειολήπτης φεύγοντας από την τράπεζα ήταν ότι θα πληρώνει σε ευρώ μια μικρότερη δόση και η τράπεζα θα μετατρέπει σε chf. Tόσο απλά. Αυτή ήταν η ενημέρωση.

Εγείρονται κρίσιμα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα της στρατηγικής των τραπεζών σε αυτή τη χρονική οικονομική συγκυρία, όταν η εξωτερική αξία του chf βρίσκεται στον πυθμένα 5ετίας, να ρίξουν στην αγορά μακροπρόθεσμα συναλλαγματικά δάνεια . Το είχαν επαναλάβει πριν 15-20 χρόνια (γιέν).

Αποκαλύπτεται  εκ των υστέρων ένα συγκαλυμμένο εγχείρημα εξαπάτησης των δανειοληπτών με δόλωμα το χαμηλό επιτόκιο. (γνωστές πρακτικές των τραπεζιτών παγκοσμίως..)

Τα κεντρικά επιτελεία τους έχουν μελετήσει τα επίπεδα χρηματοοικονομικής ικανότητας του μέσου δανειολήπτη δηλ. τη χρηματοοικονομική γνώση και κατανόηση, τις χρηματοοικονομικές δεξιότητες και τη χρηματοοικονομική του ευθύνη. Το αν δηλ. οι δανειολήπτες κατανοούν τη βασική χρηματοοικονομική ορολογία, τις νομικές, τεχνικές και υπολογιστικές διαδικασίες και αν αποκτούν γνώση, να τη χρησιμοποιούν προς όφελός τους.

Μετά καταστρώνουν τις συμβάσεις. Νομίζουν ότι είναι καλυμμένοι νομικά όταν προ σύμβασης δίνουν και ένα Τυποποιημένο Ευρωπαϊκό Δελτίο Πληροφοριών – περίληψη της σύμβασης, ή προσαρτήματα συμβάσεων για να τα επικαλεστούν στα δικαστήρια ως ενημέρωση.

To ουσιώδες όμως ερώτημα, στο οποίο δεν μπορούν- γιατί δεν έχουν -τι να απαντήσουν οι τράπεζες είναι το εξής:

      Ποια «τυπικά παραδείγματα» δόθηκαν προκειμένου να κατανοήσει ο δανειολήπτης το βαθμό στον οποίο επηρεάζεται η δόση και το άληκτο  κεφάλαιο  από τη διακύμανση της ισοτιμίας;

      Ποια ενημέρωση έδινε το Τυποποιημένο Ευρωπαϊκό Δελτίο Πληροφοριών της Εθνικής ή τα προσαρτήματα άλλων συμβάσεων για το μέγεθος του ενδεχόμενου κινδύνου, για τις τεχνικές κάλυψης αυτού και το κόστος που έπρεπε να επωμισθεί ο δανειολήπτης; Αυτή θα ήταν ενημέρωση ουσιαστική μεν, αλλά αποτρεπτική για τη λήψη του δανείου δε. Ο νοών νοείτω…

  ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ:

1)      ΤΗΝ ΠΔΤΕ 2501/2002 ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ

«….ειδικότερα σε ότι αφορά τα δάνεια σε συνάλλαγμα τα πιστωτικά ιδρύματα οφείλουν να παρέχουν προσυμβατική ενημέρωση ως προς τους κινδύνους, τη δυνατότητα και το κόστος τεχνικών κάλυψης του συναλλαγματικού κινδύνου (Κεφ. Β παρ. 2 εδάφια α x και a xi της ως άνω πράξης.) Οι εν λόγω κανόνες είναι μάλιστα εναρμονισμένοι προς τις συστάσεις που σχετικώς πρόσφατα εξέδωσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού κινδύνου αναφορικά με την οφειλόμενη προς τους συναλλασσόμενους ενημέρωση επί δανεισμού σε ξένο νόμισμα (2011/C 342/01)…».

Αντίθετα με το πνεύμα και την ουσία του νόμου, ΑΠΕΚΡΥΨΑΝ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ ΤΟ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΟ ΚΙΝΔΥΝΟ και ΔΕΝ ΥΠΕΔΕΙΞΑΝ ΤΕΧΝΙΚΕΣ, ΜΕΣΑ και ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΛΥΨΗΣ ΤΟΥ.

              ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ οι τράπεζες όταν συνεχίζουν οι δικηγόροι τους στα δικαστήρια:

      να ισχυρίζονται ότι με την προστασία της δόσης για 3-4 χρόνια και όχι του κεφαλαίου υλοποιούσαν την παραπάνω πράξη του Διοικητή της ΤτΕ!

      να «ενοχοποιούν» τους δανειολήπτες οι οποίοι αν τύχαινε να είχαν … κάποιο πτυχίο ήταν σε θέση να αντιληφθούν και να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους της συγκεκριμένης δανειοδότησης και τις μεθόδους αντιστάθμισης του νομισματικού κινδύνου!

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από απόφαση ασφαλιστικών μέτρων. Είναι πολλοστή φορά που εμφανίζεται αυτό το «επιχείρημα»:

Ενώ η τράπεζα δεν ήξερε!! ( αποδεδειγμένα ήξερε, γι αυτό προώθησε τα δάνεια αυτά!!)

http://alampasis.blogspot.gr/2012/03/2007-30html

2)      ΒΑΣΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 2251/1994 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ.

Είναι αδύνατο για τους καταναλωτές με ελάχιστες ή ελλιπείς χρηματοοικονομικές γνώσεις να επιλέγουν προϊόντα και υπηρεσίες που ανταποκρίνονται καλύτερα στις ανάγκες τους. Είναι δύσκολο να αξιολογήσουν τις συμβουλές-προτροπές που λαμβάνουν και ενδέχεται να παραπλανηθούν και να πέσουν θύματα αθέμιτων εμπορικών πρακτικών όπως συνέβη με τις επίμαχες δανειακές συμβάσεις .

      Κατά το άρθρο 9δ: (παραπλανητικές πράξεις): Η εμπορική πρακτική των τραπεζών κατά την προώθηση των δανείων ήταν παραπλανητική γιατί από [..τη συνολική παρουσίασή της και τους μηχανισμούς προώθησής της , παραπλάνησε τον μέσης συναλλακτικής αντίληψης δανειολήπτη και τον οδήγησε να λάβει απόφαση συναλλαγής την οποία, διαφορετικά, δεν θα ελάμβανε. Τα στοιχεία αυτά είναι: α) η ύπαρξη ή η φύση του προϊόντος, β) τα κύρια χαρακτηριστικά του προϊόντος, όπως είναι η διαθεσιμότητα, τα οφέλη, οι κίνδυνοι... ].    Ενώ ήταν συναλλαγματικά δάνεια υψηλού ρίσκου, προωθήθηκαν σαν δάνεια της παραδοσιακής στεγαστικής πίστης. Προβλήθηκε το δέλεαρ του χαμηλού επιτοκίου, αποσιωπήθηκε ο μακροχρόνιος συναλλαγματικός κίνδυνος στον οποίο εκτέθηκε ο δανειολήπτης και αφέθηκε στο έλεος των αγορών. Αντί δηλ. η τράπεζα ως όφειλε εκ του νόμου να υποδείξει μέσα αντιστάθμισης του κινδύνου, φρόντισε να αναθέσει τον κίνδυνο στον ανυποψίαστο δανειολήπτη(!) ασφαλίζοντας όμως τις δικές της θέσεις σε συνάλλαγμα.

Προφανώς, και με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής , εάν οι δανειολήπτες είχαν πληροφορηθεί για το ενδεχόμενο της υπέρμετρης επιβάρυνσής τους μελλοντικά, έστω και ως οριακής περίπτωσης, θα είχαν απόσχει απ' την υπογραφή τέτοιων δανειακών συμβάσεων.     Κατά το άρθρο 9ε: (παραπλανητικές παραλείψεις) .. Η εμπορική πρακτική των τραπεζών ήταν «..παραπλανητική διότι παρέλειπε ουσιώδεις πληροφορίες που χρειάζεται ο μέσος καταναλωτής, για να λάβει τεκμηριωμένη απόφαση συναλλαγής, και ως εκ τούτου τον οδηγεί ή ενδέχεται να τον οδηγήσει να λάβει απόφαση συναλλαγής την οποία διαφορετικά δεν θα ελάμβανε. 2. Παραπλανητική παράλειψη τεκμαίρεται και όταν ο προμηθευτής αποκρύπτει ουσιώδεις πληροφορίες ή τις παρέχει κατά τρόπο ασαφή, ακατάληπτο….»

Η τράπεζα παρέλειψε τις ουσιώδεις πληροφορίες : το μέγεθος και το εύρος του κινδύνου, το ότι μακροχρόνιο δάνειο και συναλλαγματικός κίνδυνος είναι δύο έννοιες ασύμβατες, ότι υπάρχουν μέσα αντιστάθμισης ως προβλέπει ο νόμος αλλά αυτά έχουν ένα κόστος το οποίο πρέπει να γνωστοποιηθεί στον δανειολήπτη προκειμένου να αποφασίσει, ότι τα κρίσιμα μεγέθη του δανείου όπως είναι το άληκτο κεφάλαιο αναγκαστικά συναρτώνται από τη διακύμανση της ισοτιμίας. Αντί να δώσουν συγκεκριμένα παραδείγματα με τις μεταβολές των μεγεθών, τα κόστη τις ζημίες ,ή τα ωφέλη σε πιθανά σενάρια διακύμανσης της ισοτιμίας ή του επιτοκίου προκειμένου να γίνει σύγκριση με δάνεια επιτοκίου euribor, φρόντιζαν να δίνουν το ιστορικό αποπληρωμής του δανείου σε chf, όπου όλα έβαιναν ..καλώς..

Με παραπλανητικό τρόπο παρουσίασαν την προστασία της δόσης σαν προστασία έναντι του συναλλαγματικού κινδύνου προκειμένου να μην αντισταθμιστεί ο συναλλαγματικός κίνδυνος με ασφαλιστικά παράγωγα και να καρπώνονται τη διαφορά της ισοτιμίας.

Με ασαφή και αδιαφανή τρόπο ορισμένες τράπεζες παρουσίασαν τη δυνατότητα ανανέωσης της 3ετούς προστασίας της δόσης, παίρνοντας ως ισοτιμία βάσης όχι την ισοτιμία της ημέρας εκταμίευσης του δανείου όπως είχαν αφήσει να εννοηθεί κατά την υπογραφή της σύμβασης , αλλά την ισοτιμία της ημέρας ανανέωσης.

            Όλα τα παραπάνω αποτελούν ουσιώδεις πληροφορίες τις οποίες αν είχε ο δανειολήπτης δεν θα ελάμβανε τεκμηριωμένη απόφαση συναλλαγής .